Η Ρόδος, ένα από τα ομορφότερα νησιά της Μεσογείου, βρίσκεται στο νοτιότερο σημείο του Αιγαίου Πελάγους, πολύ κοντά στην ακτή της Μικράς Ασίας. Οι αρχαίοι Έλληνες ήταν τόσο συνεπαρμένοι από τη γοητεία της που τη συνέδεσαν με ένα μύθο που έχει διατηρηθεί μέχρι την εποχή μας. Σύμφωνα με αυτόν, ο ακτινοβόλος θεός Ήλιος, ήταν ο προστάτης του νησιού και για αυτό η Ρόδος είναι μόνιμα λουσμένη στο φως.

Ωστόσο είναι φανερό ότι η Ρόδος έχει ευνοηθεί από όλους τους θεούς, από τη στιγμή που κατά τη διάρκεια της ιστορίας της έχει γνωρίσει στιγμές μεγαλείου και δόξας και έχει αναδειχθεί σαν μια από τις σημαντικότερες περιοχές ολόκληρης της Ελλάδας. Οι πολιτισμοί που έχουν αναπτυχθεί στο έδαφός της το έχουν εμπλουτίσει, ο καθένας με τα δικά του επιτεύγματα και έχουν αφήσει τα σημάδια τους πάνω σε αυτό, καθώς ο ένας διαδεχόταν τον άλλο. Αυτά τα σημάδια έχουν μείνει ανεξίτηλα μέχρι σήμερα , δίνοντας την εντύπωση ότι κάθε μέρος του νησιού δεν είναι τίποτα άλλο από ένα διαφορετικό αεροπλάνο στο μηχανισμό του χρόνου. Δίπλα στο λευκό μάρμαρο των αρχαίων ναών και των αγαλμάτων, των μισογκρεμισμένων τειχών του οικισμού και των ιερών στα οποία λατρεύονταν οι θεοί της αρχαίας Ελλάδας, στέκονται οι μικρές βυζαντινές εκκλησίες με το βλέμμα των εκστασιασμένων φιγούρων που απεικονίζονται στις τοιχογραφίες τους στραμμένο στον επουράνιο Θεό της Χριστιανοσύνης. Λίγο παρακάτω, τα στενά δρομάκια οδηγού σε μεσαιωνικά παλάτια και κάστρα, από τα οποία περιμένει κανείς να εμφανιστούν ιππότες μέσα στις πανοπλίες τους. Ταυτόχρονα, πίσω από τα τείχη κάνουν αισθητή την παρουσία τους οι θολωτές οροφές των τούρκικων τζαμιών και οι σταυρωτές αψίδες των χαμόσπιτων στις τούρκικες γειτονιές.

Παρόλα αυτά, όλες αυτές οι εικόνες δεν έχουν στερήσει από τη Ρόδο από τις απολαύσεις της σύγχρονης ζωής. Τουναντίον μάλιστα, έχουν συμβάλει καθοριστικά στην ανάπτυξη του νησιού, καθιστώντας το ένα από τα πιο κοσμοπολίτικα μέρη της Ευρώπης.